ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ "Ι.Κ. ΒΕΛΛΙΔΗΣ"

ΣΑΒΒΑΤΟ
15
ΙΟΥΝΙΟΥ 1996
Η πρώτη Ελληνική Εφημερίδα στο Internet

Θέματα


Σχολιάζοντας την επικαιρότητα

Εμείς συνεχίζουμε χωρίς ουδόλως να πτοούμεθα από την σιωπή και την απραγία που τείνουν να μετατρέψουν σε βάλτο πνευματικής ακινησίας και άπνοιας τη Θεσσαλονίκη μόλις ένα εξάμηνο από το επίσημο χρίσμα της "Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης". Εις ώτα μη ακουόντων διατυπώσαμε κατ' επανάληψη, την πρόταση που πολλοί πρότειναν να επιχειρηθεί δηλαδή κατά την "πορεία προς το 1997" (που τελικά έγινε κοινό... περπάτημα) επαφή, επικοινωνία και γνωριμία με πρόσωπα της πόλης που προσέφεραν στο χώρο του πολιτισμού, στα γράμματα, στις τέχνες, στις επιστήμες. Και είπαμε (και όλοι συμφωνούν) πως στην ενδιαφέρουσα αυτή διαδικασία που μπορεί να έχει ως αφετηρία μια συνήθη ανθρώπινη επέτειο, προτεραιότητα, έχουν οι άνθρωποι εκείνοι που δεν υπάρχουν πια ανάμεσά μας καθώς διένυσαν τον βιολογικό τους κύκλο και συνεπώς η ζωή και το έργο τους ανάγεται στο πρόσφατο ή στο απώτερο παρελθόν. Και μάλιστα δεν είναι απαραίτητη εδώ η χρονική ιεράρχηση αφού είναι προφανής η επιθυμία και ο στόχος να αξιοποιηθουν οι ζώσες μνήμες και οι αναμνήσεις ζώντων προσώπων που γνώρισαν από κοντά και έζησαν ανθρώπινα τα τιμώμενα πρόσωπα που όσο ζούσαν (κατά τον πάγιο ελληνικό κανόνα) βρίσκονταν μονίμως στο περιθώριο της επικαιρότητας...

Σήμερα θα μας απασχολήσει μια σημαντική (και άγνωστη) Ελληνίδα ποιήτρια, απόγονος της ιστορικής οικογένειας Χατζηλαζάρου της Θεσσαλονίκης, η Μάτση - Λουκία Χατζηλαζάρου που πέθανε σε ηλικία 73 ετών εντελώς σιωπηλά και με αξιοπρέπεια σαν αύριο στις 16 Ιουνίου 1987...

Η Μάτση Χατζηλαζάρου, η ευαίσθητη ποιήτρια της Θεσσαλονίκης με τους ερωτικούς και γήινους στίχους, ήταν κόρη του Κλέωνα και της Βιργινίας Χατζηλαζάρου και γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1914, δύο χρόνια μετά την απελευθέρωση της πόλης. Παππούς της Μάτση ήταν ο γνωστός από την ιστορία της Θεσσαλονίκης των νεώτερων χρόνων Περικλής Χατζηλαζάρου, πρόξενος τότε της Αμερικής που έλαβε ενεργό μέρος στα γεγονότα του Μαϊου 1876 στη Θεσσαλονίκη υπερασπιζόμενος τα ανθρώπινα δικαιώματα της Ελληνοχριστιανικής Κοινότητας απέναντι στη βαρβαρότητα του τουρκικού όχλου της πόλης.

Η Μάτση, αφού γνώρισε την οικονομική καταστροφή και τις συνέπειές της, και αφού για κάποια διαστήματα, έζησε στη νότια Γαλλία και στην Ιταλία, επανέρχεται -παρά τις θλιβερές αναμνήσεις της από την κακοτυχία της οικογένειάς της- στην αγαπημένη της Θεσσαλονίκη για να παραμείνει εδώ ως το 1821. Το δράμα της όμως συνεχίζεται καθώς το 1934 χάνει και τους δύο γονείς της μέσα σε χρονικό διάστημα 6 μηνών. Παράλληλα δοκιμάζεται ψυχικά με τρεις αποτυχημένους γάμους εκ των οποίων ο τρίτος το 1939 με τον ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκο.

Στην ποίηση εμφανίζεται δημόσια το 1944 με τη δημοσίευση ποιημάτων της με το ψευδώνυμο "Μάτση Ανδρέου". Ανάμεσα στα έργα της και τα ποιήματα: "Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης", "Τα Νέα Γράμματα", "Δύο διαφορετικά ποιήματα" κ.α. Κατά την περίοδο 1948-1957 και ενώ βρίσκεται με υποτροφία στο Παρίσι, δημοσιεύει ποιήματά της και στη γαλλική γλώσσα. Στη συνέχεια συμβιώνει για δύο χρόνια με τον φιλόσοφο Κορνήλιο Καστοριάδη και το 1958 επιστρέφει στην Ελλάδα. Τα επόμενα χρόνια η ευγενική Μάτση εκδίδει μια σειρά από ποιητικά της έργα όπως το "Ερως Μελαχρινός" (1979), "50.000.000 πεθαμένοι κάθε χρόνο", "Μια χαλκογραφία του JAVIER VILATO", "Αυτός που βλέπει αληθειες", "Φαύνος" (1980) κ.α. Ο ίδιος ρυθμός παραγωγής συνεχίζεται το 1982 και το 1984 καθώς η ποιήτρια της ζωής και του έρωτα, η μεγάλη κυρία της ελληνικής ποίησης Μάτση Χατζηλαζάρου, φτάνει σιωπηλά στις όχθες του Αχέροντα για να φύγει απ' τη ζωή (που τόσο αγάπησε) σαν αύριο στις 16 Ιουνίου 1987. Να θυμηθούμε κάποιους χαρακτηριστικούς στίχους της:

"Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,

όλα τα μάτια, και τους καημούς, τα βράχια, τ' ακρογιάλια.

Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,

όλους τους ασφόδελους που φύτεψα στα βράχια, όλα μου

τα μεράκια, τα ντέρτια - το τσιφτετέλι και το ζεπέκικο..."


[Πρωτοσέλιδο Ημέρας] - [Αρχείο προηγούμενων φύλλων] - [Θέματα]